De Wereld

Werd er maar gevochten voor kinderen die geen huis hebben
Werd er maar gezorgd dat iedereen in de wereld eten had.
Dan zou de aarde er heel anders tegenaan kijken.
Dan zou er niet meer worden gevochten, of oorlog gevoerd.

Wat wij nodig hebben om dit te zien, is een ander blik,
Om de mensen in andere landen te helpen .
In plaats van elkaar uit te schelden.
Zo zou het moeten zijn.

Geef elkaar eens een complimentje om de week door te komen.
Om hun leven niet al te zuur te maken.
Dan krijg je vrede, in de vorm van respect.

Zijn mensen dik, dun, mollig of ziek .
Maar geef die mensen ook een kans om te leven .
Ook al is het niet op jou manier.
Maak van je leven iets moois, en gun anderen dat ook.

Voor mam,

Een leven lang voor een ieder klaargestaan
zo was jouw leven,
zo ben je gegaan,
ook al ging het niet over rozen,
je had hier zelf niet voor gekozen.

Op een vroege morgen,
vond je het genoeg,
was het voorbij met al je zorgen.
toen heb je in de ochtendstonden,
eindelijk je rust gevonden.

Dank voor al die mooie jaren,
ik zal ze voor altijd
in mijn hart bewaren,
als een goede herinnering,
toen alles nog goed met je ging.

We hadden toch zo'n goede band,
maar het was tijd voor jou.
Na veel te hebben gegeven
werd je geroepen naar de overkant.
naar een ander leven,

Het zal er niet meer zijn,
het moeder en dochtergeheim.
Nu 3 en half jaar jaar Zonder jou,
maar nog in onze gedachten,
als die sterke vrouw.

Daar leef je weer,
tussen vele geliefden,
in een andere sfeer
Ik voel dat je nu gelukkig bent,
daar je heb je rust gekregen,

tot ziens mam,
 

Moeder

Dus voor ieder die nog een moeder heeft, laat haar weten dat je om haar geeft!!!

RESPECT.

Respecteer mijn gevoelens, mijn leven, mijn doen.
Respecteer hoe ik ben, wie ik mag, wie ik zoen.
Respecteer wat ik vind, wat ik denk, wat ik zeg.
Hoe ik me kleed, waar ik werk, waar ik voor sta en waar ik voor vecht.
Respecteer wat ik kies, al kies jij dat niet.
Respecteer mijn verschijning, wat je ook ziet.
Ik draag wat ik mooi vind, dat is wie ik ben.
maar ik ben wie ik zijn wil en waar ik ook van hou,
Respecteer hoe ik ben, dan respecteer ik jou

Als ik eventjes ben weggeweest
en ik kom dan weer naar huis,
dan lijkt het wel een heel groot feest,
en denk ik: ik ben weer thuis!
Er wordt geknuffeld en gelikt,
de één geeft mij een poot,
de ander 'óf het mij nu schikt',
die kruipt op mijn schoot.
Ze voelen altijd met mij mee,
in vreugde en verdriet.
Ze geven liefde, zijn tevree,
al wat ik hen ook bied.
Wat geeft mij zoveel vreugde en hoop?
Het zijn twee vagebonden,
ze zijn voor geen miljoen te koop,
m'n lieve, kleine, trouwe honden.

Koester

Koester de dag die is gegaan
Koester de nacht die voor je staat
Koester de dag van morgen
Koester wees dankbaar dat het mag

Wees dankbaar voor de jaren
Die je  al hebt geleefd
Wees dankbaar voor de toekomst
Bedenk je leven is geleend

Wees geduldig voor tegenslagen
Wees dankbaar voor het geluk
Wees blij dat je mag leven
Wees zuinig tijd komt niet terug

Geniet met volle teugen
Geniet van iedere lach
Wees blij dat je kan leven
Wees blij dat je mag geven

Koester dus je tijd op aarde
Wees dankbaar voor iedere dag
Geniet zoveel mogelijk van het leven
En wees dankbaar dat je leven mag

Een kleinkind,

een stukje nieuw leven.
Een kleinkind,
waar in toch een stukje
van jou zit verweven.

Een kleinkind,
waar je zo van geniet.
Een kleinkind,
waar je alleen
de leuke dingen van ziet.

Een kleinkind,
een voortzetting
van jouw leven.
Wat steeds jouw genen
weer door zal geven.

Een kleinkind,
zal er zorg voor dragen.
Dat jouw leven door gaat
tot in lengte van dagen.

Even in een Dip.

Weerspiegeling van het Leven.

Donkere wolken pakken zich samen
De hemelblauwe lucht wordt somber grijs
Vogels vluchten samen weg
De wind fluisterd haar heimelijke weis

Harder en harder waait zij
Tot zij giert en gilt
Aanschouw haar kracht en schoonheid
Die soms wel, soms niet,
van mens verschilt

Zure regendruppels als zoute tranen
Traag vallend, of glijdend over een wang
Dan de bliksem en de donder
Soms een onheilspellend klinkend gezang

Soms duurt de bui wel uren voort
En soms duurt hij maar even
Maar altijd klaart de lucht weer op
Een weerspiegeling van het leven

Accepteer me

Bij het uit huis gaan van een Kind

Voor elk echtpaar breekt de tijd eens aan
dat hun kinderen, van wie zij houên,
het ouderlijk huis verlaten gaan
om te gaan samenwonen of te trouwen.

't Is wennen, maakt je gevoelens ambivalent;
soms geeft het vreugde en soms doet het pijn
te beseffen dat je geen regisseur meer bent,
maar toeschouwer bij kinderen die volwassen zijn.

Maar heb je er ooit zelf bij nagedacht
wat, toen jullie het ouderlijk nest gingen verlaten
dat bij jullie ouders teweeg heeft gebracht
toen zij destijds in het zelfde schuitje zaten?

Misschien zijn jullie dat allang vergeten
maar waarschijnlijk stonden ook zij er toen bij stil
dat opvoeden geen " claim leggen op ..." mag heten,
dat kinderen het recht hebben op een eigen wil,

op zeker moment zelf hun weg willen bepalen.
dragers willen zijn van verantwoordelijkheid
zonder bij hun ouders raad of advies te halen
omdat zij graag zelfstandige mensen willen zijn .

"Het nest verlaten" is geen afscheid voor het leven
en ik heb het gevoel dat jullie mogen verwachten
dat, wat jullie je dochters aan goeds mee kunnen geven,
geworteld zal blijven in hun woorden en gedachten.

Zet dus een streep onder deze levensperiode
en ga samen een nieuwe toekomst tegemoet.
Bedenk:"de vreugde die de kinderen jullie boden
hebben zij in hun toekomst nog te goed"

moeder

Een moeder spreekt :
Eens komt de dag
Wie weet hoe spoedig al ,
Dat ik op moederdag ,
hier niet meer wezen zal.
Van jullie geen bezoek ,
Geen cadeautjes meer...
Zet dan wat bloemen
bij mijn foto neer
Als teken dat je mij
niet bent vergeten.
En waar ik ook zal zijn ,
ik zal het weten ,
Dat in jouw hart mijn beeld ,
Nog altijd leeft...
Dat onze liefde voor elkaar
De draden weeft ,
Die ons verbonden en altijd
zullen verbinden ,
Tot de tijd eens komt dat wij
elkander weervinden !
Denk dan aan mij m`n kind
Niet met verdriet ,
omdat ik heen moest gaan
en jou hier achterliet.....
 

Jaargetijden.

De magische cirkel van de 4 jaar getijden
Kunnen ons niet allemaal verblijden

De ene zegt heerlijk en de andere wordt depressief
Maar we moeten het nemen voor lief

De winter met zijn witte sneeuwdek
Heeft in mijn hart ook een aparte plek

Mooie landschappen en een wit takken geheel
Elke twijg krijgt zijn witte vorstige deel

Het maakt de schilder of fotograaf in ons los
Als je loopt door zo’n prachtig wit geworden bos

De herfst met zijn kleuren pracht en verscheidenheid
Maakt dat mijn hart in deze periode van blijheid schrijdt

Een uitbundig kleed wordt dan geweven
En doet ons van verwondering beven

Dan de zomer met uitbundige kleuren vracht
En alle bomen in volle blader pracht

De mensen vrolijk op strand of straat
Genietend van de zon die dan straalt

En dan de verwondering als het lente is
Alles komt weer uit de koude grond en staat opnieuw in bloei

Tijd voor bezinning in het leven
En de kansen die ons worden gegeven

Dit is een tijd van vernieuwing en ontzag
En ik ben elk voorjaar weer innig blij
Dat ik dat weer meemaken mag.

Het gedicht Afscheid